اين عامل چنان بر من چيره شده كه هرگونه اختيار را از من سلب كرده و من اكنون در امر نويسندگى از خود اختيارى ندارم و قهرا بدنبال اين عشق و علاقه كشيده ميشوم و يك نوع الزام و اجبارى در كار من هست كه هرچند شناخت موضوع و تصميم به تأليف و تصنيف در وجودم قوت بگيرد خواه ناخواه در مسير عامل سوم قرار ميگيريم چون بقول منطقيها نتيجه تابع ضعيفترين مقدمات است . اين رغبت و علاقه بين من و نوشتن درباره وهابيت زمانى حاصل شد كه من به حجاز مسافرت كردم و ضمن انجام مناسك حج با علماى وهابى ديدارهايى كرده و نشستهايى داشتم ، حاصل بحثهايى كه ميان ما رد و بدل شد فصلى از همين كتاب را تحت عنوان « ملاقات با علماى وهابى » تشكيل داد . اولين كتابى كه در موضوع وهابيت خوانده‌ام كتابى است بنام « كشف الارتياب فى اتباع محمد عبد الوهاب » تأليف مرحوم سيد محسن امين « 1 » . در آن‌زمان من طلبه حوزه علميه در نجف اشرف بودم و حالا ( زمان نگارش كتاب ) سى و پنج سال يا بيشتر از آن زمان ميگذرد ، به روشنى در خاطرم هست كه چگونه وهابيها از انتشار كتاب مزبور به وحشت افتاده و عرصه را بر خود تنگ ديدند ، و اين ترس دليلى نداشت جز اين‌كه مؤلف بزرگوار

--> ( 1 ) . آقاى حسن امين فرزند استاد فاضل محسن امين اين كتاب را در سال 1962 م تجديد چاپ كرد و فصول جديد و حواشى مفيدى به آن اضافه كرد . اين كتاب در قطع وزيرى و در حدود 400 صفحه به چاپ رسيده است .